تبلیغات
ارزهای دیجیتال، رمز پایه (کریپتو کارنسی ها) | اخبار، راهنما، آموزش، خرید، فروش، سرمایه گذاری | بیت کوین و اتریوم | بلاکچین - مطالب آموزش
منوی اصلی
ارزهای دیجیتال، رمز پایه (کریپتو کارنسی ها) | اخبار، راهنما، آموزش، خرید، فروش، سرمایه گذاری | بیت کوین و اتریوم | بلاکچین
پول و اقتصاد آینده = ارز دیجیتال - ارز رمز پایه (crypto currency)
  • ادمین وب سایت چهارشنبه 22 فروردین 1397 11:53 ب.ظ نظرات ()
    ارزهای دیجیتال از کجا آمده اند، و در مورد این نوع پول های الکترونیکی و نوین چه چیزهایی باید بدانیم؟

    همزمان با رشد ارزش بیت کوین در سال ۲۰۱۷، ارزهای دیجیتال به یک جریان اصلی در دنیا تبدیل شدند. معمولا به ارزهای دیجیتال نام «طلای دیجیتال» نسبت داده می شود. زیرا، برخی از ویژگی های بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال با این فلز گران بها برابری می کنند. اما این مقایسه درستی نیست.

    کریپتوکارنسی یا ارز دیجیتال به یک سیستم انتقال وجه الکترونیک گفته می شود که برای تایید تراکنش ها و تشکیل واحدهای جدید، متکی به بانک های مرکزی نبوده و نیازی به شخص ثالث ندارند. در عوض در سیستم ارزهای دیجیتال تراکنش ها در یک دفتر کل توزیع شده به نام بلاک چین ثبت و رمزنگاری می شوند، و این موضوع امکان پرداخت های مستقیم و همتا به همتا را فراهم می کند.

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده
    در این مطلب به موضوعات زیر پرداخته شده:

    ۱- خلق بیت کوین و بلاک چین (فناوری که بستر فعالیت تمام ارزهای دیجیتال غیر متمرکز را تشکیل داده است)

    ۲- بلاک چین چطور مشکلات مرتبط با ارزهای دیجیتال پیشگام را حل می کند؟

    ۳- تراکنش ارزهای دیجیتال چطور بدون دخالت بانک مرکزی تکمیل می شود؟

    ۴- نقش ماینرها در بازار ارز دیجیتال چیست؟

    ۵- چگونه ارز دیجیتال بخریم؟

    تاریخچه ارزهای دیجیتال

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    در سال ۲۰۰۹، یک برنامه نویس کامپیوتر با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو، اولین ارز دیجیتال دنیا یعنی بیت کوین را اختراع کرد. ساتوشی مخترع فناوری بلاک چین نیز هست! فناوری که بستر فعالیت ارزهای دیجیتال غیرمتمرکز را به وجود آورده است. در واقع ساتوشی مجموعه ای از ایده‌هایی مانند هش، ثبت جمعی و … را در کنار یکدیگر استفاده کرد و ایده ی بلاک چین را خلق نمود.

    هدف از اختراع بلاک چین، ارائه یک راه حل برای «مشکل دوبار خرج کردن» در ارزهای دیجیتال بود، زیرا کپی کردن اطلاعات دیجیتال کار آسانی است. در جریان این نقص، دارنده یک سکه نقدی جایگزین آن را در یک جا صرف و از کد منحصر به فرد خود برای یک تراکنش در جای دیگر استفاده می کند. مانند این که کسی یک زمین را همزمان به دو نفر بفروشد.

    اما ساتوشی ناکاموتو تصمیم گرفت یک پول غیر متمرکز را توسعه بدهد، یعنی برای تایید تراکنش ها در شبکه کاربران بیت کوین یک راه جدید پیدا کند. در چکیده گزارش اولیه (WhitePapet) بیت کوین نوشته شده است:

    تراکنش ها با ذکر دقیق اطلاعات زمانی در یک زنجیره ادامه دار از اثبات انجام کار مبتنی بر هش، درج خواهند شد. سوابق این تراکنش ها غیر قابل تغییر خواهد بود، مگر آنکه فرایند اثبات انجام کار مجددا انجام شود.

    این در واقع اولین تعریفی است که برای فناوری بلاک چین ارائه شده…

    چرا این نام برای بلاک چین انتخاب شده است؟

    در بیت کوین هر بلاک مجموعه ای از اطلاعات تراکنش های انجام شده در شبکه است. به عبارت ساده تر، هر بلاک می گوید که شخص A، چقدر پول برای شخص B، و شخص X چقدر پول برای شخص Y ارسال کرده است.

    همچنین در هر بلاک اطلاعات مهمی قرار دارد که به بقیه شبکه در تایید اعتبار بلاک کمک می کند، مثل اثبات انجام کار.

    علاوه بر این، در هر بلاک اطلاعاتی قرار دارد که به بلاک قبل از آن بر می گردد. در نتیجه، هر بلاک با بلاک قبل از خود یک نوع ارتباط ارجاعی داشته و یک زنجیره را در شبکه به وجود می آورد. به این اطلاعات هش گفته می شود. توابع هش در بلاک یک مجموعه خاص از اطلاعات را به صورت زنجیره ای از حروف و اعداد به نام digest در می آورند. اگر داده های موجود تغییر پیدا کنند، هش نیز تغییر می کند. وجود هش در بلاک، امنیت شبکه را تضمین می کند.

    اگر یک هکر بخواهد بلاک خاصی را در شبکه دستکاری کند، باید کل بلاک های بعد از آن را نیز عوض کند. زیرا اگر یک بلاک در شبکه تغییر کند، هش بلاک های بعد از آن معتبر نخواهند بود. طول این زنجیره، متناسب با افزایش قدرت پردازش در شبکه، افزایش پیدا می کند. با افزایش سطح پردازش لازم برای حل معادلات و افزودن بلاک جدید به زنجیره، دستکاری بلاک چین سخت تر می شود. در این صورت هکرها تنها در صورتی قادر به اعمال موثر تغییر در سابقه تراکنش ها خواهند بود که اکثریت قدرت پردازش در شبکه را به دست بگیرند.

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    تراکنش‌های ارز دیجیتالی چطور انجام می‌شوند؟

    ارزهای دیجیتال در پرداخت های مستقیم و همتا به همتا در سراسر دنیا کاربرد دارند. سرعت انجام این تراکنش ها وابسته به نوع ارز دیجیتال، و الزامات فرایند تایید، متغیر است. اما اصولا تراکنش ها در سیستم الکترونیک ارزهای دیجیتال در مقایسه با سیستم بانکداری سنتی با سرعت بیشتری انجام می شوند. انتقال وجه در بانک ها چند روز طول می کشد، این در حالی است که ارزهای دیجیتال تنها ظرف چند دقیقه به مقصد مورد نظر می رسند.

    به طور کلی پیش از آنکه سابقه یک تراکنش در بلاک چین ثبت شود، مراحل زیر طی می شود:

    ۱- یک نفر تراکنش خاصی را درخواست می کند، و درخواست او به کل شبکه ارسال می شود.

    ۲- هر کامپیوتر حاضر در شبکه تراکنش های همزمان را در یک بلاک جمع می کند، و به هر یک برچسب زمانی می زند.

    ۳- هر کامپیوتر روی حل معادلات پیچیده کار می کند، تا با حل آن موفق به افزودن یک بلاک جدید به شبکه بلاک چین بشود. به این فرایند «استخراج یا ماینینگ» گفته می شود.

    ۴- زمانی که یک کامپیوتر به جواب درست برسد، خبر استخراج بلاک جدید را به بقیه شبکه اطلاع می دهد.

    ۵- شبکه نیز جواب را چک می کند و تراکنش های ثبت شده در آن را با بلاک چین مقایسه کرده و تطبیق می دهد تا از نقص دو بار خرج کردن در شبکه جلوگیری شود.

    ۶- بلاک جدید به زنجیره موجود اضافه می شود، و این به منزله تکمیل عملیات تراکنش است.

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    وقتی یک بلاک جدید به زنجیره بلاک چین اضافه شد، آن بلاک یک هش دریافت می کند که در تولید بلاک بعد استفاده خواهد شد. این فرایند به طور دنباله دار تکرار می شود.

    به همین ترتیب، معاملات عملا غیرقابل برگشت خواهند بود، انگار که به یک نفر پول نقد داده باشید. (از این جهت مشکلی ندارد از این فناوری به یک سیستم پولی الکترونیک یاد کنیم)

    همانگونه که گفته شد، هر بلاک با بلاک قبل از خود در ارتباط است. این یعنی اگر کسی بخواهد تراکنش ها را دستکاری کند، مجبور است کل زنجیره را تغییر بدهد. زیرا امکان تغییر یک تراکنش به خودی خود وجود ندارد!

    فرض بر اینکه یک نفر موفق به تغییر کل زنجیره شود، از آنجایی که مدام بلاک های جدیدی به زنجیره افزوده می شوند، به شدت احتمال آن ضعیف است که او بتواند پیش از ورود یک بلاک جدید به شبکه، آن را وارد بلاک چین کند.

    هر تراکنش به یک امضا نیاز دارد

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    ارزهای دیجیتال از یک امضا دیجیتال استفاده می کنند، درست مثل کارت های اعتباری که برای تایید خرید توسط دارنده کارت، از امضای شخص استفاده می کنند.

    تراکنش ها از طریق یک سیستم رمزنگاری امن تحت عنوان «رمزنگاری کلید عمومی»، ایمن می شوند. هر یک از کاربران شبکه یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی دارد، که به حساب کاربری اش مربوط است.

    در تایید اعتبار یک تراکنش، لازم است که کاربران ثابت کنند کلید خصوصی را می دانند و آن را در یک تابع هش، مشابه هشی که بلاک ها را به هم مرتبط ساخته، وارد کنند. به این فرایند «امضاء digest» گفته می شود. پس کلید خصوصی در نگارش یک امضا دیجیتال نقش اساسی دارد. از این رو، مهم است که کلید خصوصیمان را «خصوصی» نگه داریم!

    و اما کلید عمومی، در اختیار کل کامپیوترهای حاضر در شبکه قرار می گیرد. کلید عمومی برای رمزگشایی اطلاعات استفاده شده و این موضوع را تایید می کند که آیا اطلاعات توسط کلید خصوصی حساب درخواست کننده رمزنگاری شده اند یا خیر.

    البته، کلید عمومی نمی تواند برای تعیین کلید خصوصی که امنیت دارایی دیجیتال افراد را تضمین می کند، استفاده شود.

    نقش ماینرها در شبکه چیست؟

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    در مورد چاپ و صدور پول های کاغذی، بانک مرکزی تصمیم گیرنده است، اما در مورد ارزهای دیجیتال چطور؟

    وقتی این بانک مرکزی نیست که تصمیم می گیرد ارزهای دیجیتال چه زمان تولید شوند، پس این نوع از ارزها چطور تکثیر می شوند؟

    به همین دلیل لازم است ارزهای دیجیتال تولید واحد جدید را در شبکه تعریف کنند. بسیاری از ارزهای دیجیتال مثل بیت کوین واحدهای جدید را به عنوان پاداش بین ماینرها توزیع می کنند تا تراکنش ها را در بلاک چین تایید کنند.

    ماینرها تلاش می کنند تا مشکلات پیچیده ریاضی یا سایر سیستم های اثبات انجام کار در هر یک از بلاک های موجود در بلاک چین را حل کنند، و سپس هر یک از راه حل ها را تایید کنند.

    اما انجام تمام این محاسبات، هزینه دارد. و این هزینه به هیچ عنوان مجازی نیست، مثل هزینه ای که صرف خرید تجهیزات سخت افزاری یا مصرف برق می شود.

    سختی این معادلات به صورت خودکار وابسته به قدرت پردازش در شبکه تنظیم می شود. به گونه ای که حل هر مساله میانگین ۱۰ دقیقه طول بکشد.

    زمانی که یک ماینر با موفقیت بلاک جدیدی را به بلاک چین اضافه می کند، حق دریافت پاداش به او اعطا می شود. آدرس بیت کوین ماینر برنده نیز به همراه سایر اطلاعات، در بلاک جدید ثبت می شود.

    میزان پاداش از ۵۰ بیت کوین در ازای هر بلاک شروع شد. این تعداد هر ۲۱۰۰۰۰ بلاک یکبار (یا تقریبا هر ۴ سال یکبار) نصف می شود. در حال حاضر جایزه هر بلاک ۱۲٫۵ بیت کوین است، این عدد نزدیک سال ۲۰۲۰ به ۶٫۲۵ کاهش پیدا خواهد کرد.

    در یک زمان نامشخص پاداش حل هر بلاک در بلاک چین بیت کوین بی نهایت کم می شود. تا پیش از سال ۲۱۴۰ ماینرها موفق به استخراج تمام ۲۱ میلیون بیت کوین در شبکه خواهند شد.

    بدین ترتیب پاداش ماینرها برای بروزرسانی و تایید بلاک چین روی هزینه کارمزد تراکنش ها حساب می شود. از این رو کارمزد تراکنش های برخی از ارزهای دیجیتال نسبتا بالا است.

    هزینه کارمزد های بیت کوین در حال حاضر نسبتا پایین است، ولی اگر حجم تراکنش ها برای جبران کاهش پاداش بلاک ها بالا نرود، به ناچار هزینه کارمزد ها افزایش پیدا می کند تا پاداش ماینرها جبران شود.

    چگونه ارز دیجیتال بخریم؟

    دیگر استفاده از کامپیوتر شخصی و یا حتی کامپیوترهای مخصوص ماینینگ در استخراج بیت کوین یا سایر ارزهای دیجیتال کارآمد نیست. بسیاری از افراد از صرافی ها ارز دیجیتال تهیه می کنند و از این راه سود بیشتری عایدشان می شود.

    از طریق صرافی ها می توان پول فیات (مثل دلار) را به ارزهای دیجیتال (مثل بیت کوین) تبدیل کرد.

    صرافی های ارز دیجیتال با بقیه صرافی ها تفاوتی ندارند، و درست مثل بورس اوراق بهادار عمل می کنند. سفارش خریداران و فروشندگان از میان یک لیست با یکدیگر تطبیق داده می شوند. زمانی که سفارشات در یک لیست درج می شوند، صرافی درخواست خریدارانی که مایلند مبلغ مورد نظر فروشنده (یا بیشتر) را بپردازند، را با درخواست فروشندگان تطبیق می دهد.

    قیمت ارزهای دیجیتال صرفا از روی دلیل خرید افراد تعیین می شود. همینطور، هر صرافی لیست سفارش خرید منحصر به فرد خودش را دارد و بدین ترتیب قیمت های آن می تواند با صرافی های دیگر کاملا متفاوت باشد.

    اصولا، صرافی هایی که بالاترین حجم خریدار و فروشنده را دارند، قیمت هایشان بهتر است.

    مطالعه مطلب «معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال» به شما توصیه می شود.


    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    ارز دیجیتال به چه معناست؟

    خلاصه اینکه، در ابتدای مقاله گفته شد ارز دیجیتال نوعی سیستم پولی الکترونیک است، که برای تایید تراکنش ها و تولید پول احتیاجی به بانک های مرکزی یا اشخاص ثالث مورد اطمینان ندارد. در عوض، این سیستم برای تایید تراکنش ها، از سیستم رمزنگاری استفاده می کند، و تراکنش های آن در یک دفتر کل توزیع شده تحت عنوان بلاک چین ثبت می شود. بدین ترتیب امکان پرداخت همتا به همتای مستقیم در آن وجود دارد.

    مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

    اکنون کمی بیشتر این سیستم را توضیح می دهیم:

    ۱- ارزهای دیجیتال یک سیستم پولی الکترونیک هستند: این بدین معنا است که ارز دیجیتال صورت فیزیکی ندارند و تنها به صورت الکترونیک قابل استفاده است. حق مالکیت این نوع پول ها در قالب سوابق دیجیتال روی بلاک چین ذخیره می شود.

    ۲- ارز دیجیتال از رمزنگاری استفاده می کند: درخواست تراکنش ها از طریق رمزنگاری کلید خصوصی تایید می شود. بلاک چین هم برای پیوند بلاک ها به یکدیگر از فرایند رمزنگاری استفاده می کند.

    ۳- تایید تراکنش ها: زنجیره اطلاعات تراکنش ها در هر بلاک به شبکه در جلوگیری از نقص دو بار خرج کردن، تایید تراکنش های جدید، و در نهایت درج سابقه هر یک در دفتر کل کمک می کند.

    ۴- بلاک چین یک دفتر کل توزیع شده و عمومی است: دفتر کل بلاک چین برای تمام کامپیوترهای حاضر در شبکه قابل دسترس است. در واقع این ویژگی در عملکرد کل شبکه نقش دارد. وقتی تمام کامپیوترها به نسخه بروزرسانی شده این دفتر کل دسترسی داشته باشند، از اطلاعات شبکه و سابقه تراکنش ها در برابر تغییر محافظت می شود.

    ۵- پرداخت های همتا به همتای مستقیم: این عبارت به این معنی است که فرایند پرداخت های ارز دیجیتالی هرگز زیر نظر سیستم بانک مرکزی یا شخص ثالث انجام نشده و مبلغ مورد نظر مستقیم از شخص پرداخت کننده به دریافت کننده ارسال می شود.

    ۶- ارز دیجیتال یک صورت پیچیده از پول الکترونیک است. با توجه به اینکه فرایند انتقال وجه از طریق این سیستم کاملا مستقیم است، هزینه و زمان لازم برای انجام تراکنش ها و انتقال پول به نقاط مختلف در دنیا کمتر از روش سنتی است.

    ۷- هر روز کاربرد جدیدی به کاربردهای بلاک چین و ارزهای دیجیتال افزوده می شود. امیدوارم اکنون با مطالعه این توضیحات ساده، مفهوم ارز دیجیتال برایتان ملموس تر شده باشد.


    منبع ترجمه پارسی: ارز دیجیتال

    منبع: fool



    آخرین ویرایش: پنجشنبه 23 فروردین 1397 12:11 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • ادمین وب سایت یکشنبه 19 فروردین 1397 07:00 ب.ظ نظرات ()
    یکی از مهم ترین سوالات تازه وارد ها این است: بهترین صرافی برای خرید و فروش ارزهای دیجیتال کدام است؟

    این پرسش را جستجو کردم و در cnbc به مقاله ای با عنوان مشابه رسیدم.

    چند نکته کوتاه

    پیش از هر چیز باید چند نکته را در نظر داشته باشیم:

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    • در حال حاضر حجم کل بازار جهانی ارزهای دیجیتال بیش تر از ۲۶۶ میلیارد دلار است. هنوز قوانین مشخص و کاملی برای این صنعت در نظر گرفته نشده است.
    • روزانه صرافی های ارز دیجیتالی جدیدی در سطح جهان رشد می کنند. بسیاری از این صرافی های جدید در معرض بروز حملات سایبری بوده و نسبت به هک ایمن نیستند.
    • سرمایه گذاران باید هنگام انتخاب صرافی به ریسک های موجود توجه  داشته باشند، و در مورد هزینه کارمزدها و مسائل امنیتی اطلاعات کافی داشته باشند.

    در جریان نوسانات بیت کوین در اواخر ماه دسامبر، صرافی پیشگام کوین بیس، به طور موقت خرید و فروش ارزهای دیجیتال را (به دلیل افت شدید قیمت در بازار)، متوقف کرد.

    صرافی های رقیب کوین بیس نیز با مشکلات گوناگون روبرو شده اند. متناسب با گسترش محبوبیت ارزهای دیجیتال، کشورهای مختلف به چالش کشیده شده و انگیزه بیشتری برای ایجاد صرافی های نو پیدا می کنند. این صرافی های جدید به مرور زمان امتحان پس می دهند!

    بعضی از صرافی ها هم هستند که هک شده اند، مثل صرافی کوین چک در ژاپن. در ماه ژانویه هکرها موفق به سرقت ۳۵۰ میلیون دلار از این صرافی شدند، از آن زمان تاکنون دولت ژاپن نظارت بیشتری روی این صرافی دارد. هک coincheck تایید شده است و ظاهرا از سرقت Mt Gox هم بزرگتر است.

    از میان صرافی های معروف در دنیا می توان به کوین بیس و بایننس در ژاپن، بیترکس و کراکن در آمریکا، و بیت فاینکس در هنگ کنگ اشاره نمود.

    ممکن است سرمایه گذاران با تجربه تر با خود بگویند: «وقتی صرافی ها یا پلتفرم های خرید و فروش نمی توانند سفارش مشتریان را آن موقع که لازم دارند، تکمیل کنند، پس به چه دردی میخورند؟» اما سوال اصلی اینجاست:

    چطور می توان از بابت یک پلتفرم مطمئن بود، و تریدرهای تازه کار چه نکاتی را باید رعایت کنند؟

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    دکتر بورا اوزکان، استادیار دانشکده علوم اقتصادی دانشگاه تمپل در بازارهای سرمایه تخصص دارد، او می گوید که فناوری بلاک چین در واقع قلب بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال مشابه است، و به خاطر ویژگی غیرمتمرکز بودنی که در خود دارد کاملا امن است. در این میان ظاهرا به گفته او سیستم صرافی ها که سوابق مشتری ها و سرمایه آن ها روی آن ثبت می شود، نسبت به بلاک چین امنیت پایین تری دارد، زیرا برخی از سرورها متمرکز هستند و این ویژگی هک آن ها را ممکن و آسان می سازد.

    به گفته دکتر اوزکان اگر صرافی های ارزهای دیجیتال بتوانند یک راه سریع و موثر برای فعالیت پیدا کنند، مثلا یک راهی مثل بلاک چین، آن وقت از امنیت بالاتری برخوردار خواهند شد.

    کارشناسان به سرمایه گذاران ارزهای دیجیتال توصیه کرده اند که پیش از خرید و فروش، به دقت صرافی ها را بررسی نمایند.

    ریچارد هندریکس، یکی از تحلیل گران شرکت سرمایه گذاری Real Ventures در مونترآل می گوید:

    سرمایه گذاران باید صرافی ها و شرکت های مسئول را ارزیابی کنند:

    درست همان گونه که وقتی پول خود را به موسسات و بانک ها می سپارند، از بابت امنیت آن ها اطمینان حاصل می کنند.

    نگاه دقیق‌تر به صرافی‌ها

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال
    یک سرمایه گذار هشیار و حرفه ای پیش از آنکه از خدمات یک صرافی استفاده کند، در مورد آن تحقیق می کند و سوالاتی مثل سوالات زیر می پرسد:

    • چند سال سابقه کار دارد؟
    • آیا بیمه است؟
    • چه کسی سرپرست آن است؟
    • چقدر در بازار شهرت دارد و با چه نامی آن را می شناسند؟

    احتمالا بزرگترین صرافی ها، بهتر از بقیه هستند. زیرا به اندازه کافی سفارش دارند که بتوانند به درخواست مشتریان رسیدگی کنند و میزان خرید و فروش کاربران را با هم تطبیق بدهند. همچنین با استفاده از مزیت صرفه به مقیاس، هزینه کارمزدها را پایین نگه می دارند.

    بسیاری از صاحب نظران، استفاده از صرافی های ناشناس، واقع در نقاط دور افتاده جهان را نهی می کنند، زیرا در این صرافی ها امنیت مصرف کننده پایین است. به عقیده کارشناسان، صرافی های اروپایی و آمریکایی نسبت به بقیه صرافی ها عملکرد مطمئن تری دارند، زیرا این صرافی ها تا حدودی تنظیم شده اند و برای آن ها مقررات گذاشته شده، امنیت مصرف کننده در آن ها بالاتر است، و معمولا آسان تر می توان خدمات بانکی محافظت شده را به آن ارتباط داد.

    به خاطر داشته باشید، اگر از یک صرافی خارجی استفاده می کنید، ملزم به انتقال وجه به صورت الکترونیکی هستید. ممکن است بسیاری از بانک ها این انتقال را نپذیرند، حتی اگر طرف حساب شما یک صرافی مجاز و مطمئن باشد!

    به گفته کارشناسان مشتریان باید به دنبال صرافی هایی باشند که با نیازها و شرایط آن ها سازگار است. برای مثال برخی از صرافی‌ها، با سیستم‌های ساده که دارای امکاناتی مانند لیمیت (limit) و استاپ لیمیت (stop-limit) هستند، به سرمایه گذاران (و تریدرهای) خبره خدمت می‌کنند. در این حین سایر صرافی‌ها مناسب سرمایه گذاران ساده ای هستند که فقط قصد ثبت سفارشات را دارند. برخی دیگر هم اجازه فعالیت به تازه‌کاران را نمی‌دهند و برای فعالیت، حد مشخصی از سرمایه را طلب می‌کنند.

    یک سیستم خوب در برابر پول شویی امن است، و راهکارهای خوبی برای شناخت مشتری ارائه می کند. سیستم های خوب یک اپلیکیشن موبایلی برای خرید و فروش و اعلام قیمت لحظه ای دارند. هم چنین یک راه سریع و آسان برای انتقال وجه برون مرزی پیش روی مشتری قرار می دهند. به اعتقاد دکتر اوزکان، ویژگی که باعث می شود یک صرافی خوب از یک صرافی معمولی متمایز شود، «نقدشوندگی» است، یعنی توانایی آن صرافی برای اجرای سریع فرایند خرید و فروش معامله گران یا همان تبدیل دارایی ها به پول نقد و برعکس.

    فراتر از این ضرورت های جهانی باید در مورد سادگی استفاده از صرافی و امنیت آن، چند نکته اساسی را در نظر بگیریم:

    اعتبار و قابلیت اطمینان

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    در انتخاب صرافی ها این سوال را از خود بپرسید: آیا این پلتفرم زمانی که حجم معامله در بازار بالاست، یا وقت هایی که روند قیمت مقطعی است، عملکرد خوب و بدون اشکالی دارد؟

    کارشناسان می گویند که کاربران باید در اینترنت جستجو کنند و مشکلاتی از قبیل سابقه توقف خرید و فروش یا از دسترس خارج شدن پلتفرم را بررسی کنند.

    جان کوئین، در مقام یکی از بنیان گذاران و مدیران ارشد Storj Labs ( یک خدمات رسان فضای ابری که از فناوری بلاک چین استفاده می کند)، می گوید:

    به نظر من، با توجه به اینکه قوانین و مقررات زیادی در حوزه ارزهای دیجیتال تنظیم و تعیین نشده، تنها مرجع موجود برای ارزیابی نام و شهرت یک صرافی توییتر و ردیت است.

    پاتریک گِری، بنیان گذار و مدیر عامل فناوری HashChain می گوید:

    بزرگ ترین نگرانی هر سرمایه گذار در مورد یک صرافی، احتمال کلاهبرداری و یا هک شدن آن به دلیل فقدان امنیت کافی برای پلتفرم و مشتری است.

    او به سرمایه گذاران در قالب یک جمله کلیدی توصیه می کند که دارایی های خود را جدای از سایت صرافی، و در کیف پول های دیجیتال خود نگه دارند:

    یک نکته مهم: هرگز نباید از یک صرافی انتظار داشته باشید که امن باشد.

    اقدامات رگولاتوری

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    با یک جستجوی مختصر و مفید در اینترنت به دنیایی از نگرانی های رگولاتوری و مقررات مطرح شده می رسید، علی الخصوص اخبار چین و کره جنوبی که اسلحه را روی پیشانی صرافی ها قرار داده اند. برای نمونه چین قصد دارد برق مصرفی برخی از ماینرهای بیت کوین را محدود کند، این برای صنعت استخراج یک خطر بالقوه به شمار می رود. همچنین، کره جنوبی می خواهد خرید و فروش ارزهای دیجیتال را به صرافی های خاص و واجد شرایط محدود کرده و مالیات بر درآمد ارزهای دیجیتال را افزایش دهد.

    پاسخگویی به مشتری

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    کدام روش شما را راضی تر می کند؟

    این که وقتی سوال خاصی دارید از یک نفر که دانش کافی دارد آن را بپرسید،

    یا اینکه به صفحه پرسش های متداول یا اصلا انجمن کاربران مراجعه کنید و دنبال جواب خود بگردید؟

    به قول ریچارد هندریکس « پاسخگویی به مشتریان حتی برای بهترین صرافی ها هم یک مشکل بزرگ است!» در واقع امکان برقراری تماس تلفنی برای مشتریان، حتی در صرافی های سرشناس نیز تا حدودی نشدنی است.

    مارجین یا حاشیه

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    تریدرهای بزرگ میتوانند ارزهای دیجیتال را مانند سهام، با مارجین یا اهرم خریداری کنند. این یکی از ویژگی‌هایی است که می‌توانید برای ایفای نقش در بازار از آن استفاده کنید.

    هزینه‌های کارمزد

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    مسلما مهم است بدانیم برای هر خرید و فروش چه مبلغ کارمزد باید پرداخت کنیم. سایت های خوب، هزینه های مربوط به هر معامله را پیش از تایید عملیات، برای مشتری لیست می کنند.

    به میزان کارمزدهای پنهان شده و لیستی که به شما نمایش داده می شود دقت کنید. این توصیه پاتریک گری، بنیان گذار و مدیر عامل هش کوین است. شرکت HashChain در زمینه استخراج ارزهای دیجیتال فعالیت می کند. این هزینه ها می توانند برای خرید و فروش، واریز یا برداشت وجه از حساب باشند.

    بعضی از صرافی ها در مورد هزینه کارمزد رو راست هستند. برای نمونه نرخ پایه کارمزدهای کوین بیس نسبت به ارزش تراکنش ۴ درصد اعلام شده، و هزینه می تواند وابسته به سایز معامله و نحوه پرداخت از طریق شارژ حساب، کارت بانکی یا اعتباری کم شود.

    همچنین به بروزرسانی های پلتفرم کوین بیس دقت کنید، این عامل در نرخ معاملات تاثیرگذار است. کوین بیس و بیت فاینکس، از لحاظ حجم معاملات دلار-بیت کوین دو مورد از بزرگترین صرافی ها به شمار می روند. این دو صرافی از نرم افزاری تحت نام SegWit استفاده خواهند کرد، که گفته می شود هزینه کارمزدها را تا ۲۰ درصد کاهش داده و به تراکنش ها سرعت می بخشد.

    مقررات امنیتی

    معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال

    برخی از افراد قربانی هک صرافی ها و شاهد ضرر مالی بوده اند. از این رو سابقه پر و پیمان اخبار هک صرافی ها و بیانیه شرکت ها یک اخطار به حساب می آید، مگر اینکه شرکت ها و صرافی ها ثابت کنند امنیت پلتفرمشان را بالاتر از قبل برده اند. به گفته متخصصان اینکه هکرها مدام تمام پلتفرم ها را بررسی می کنند، شرط سالمی است.

    پاتریک گِری به کاربران توصیه می کند برای جلوگیری از نفوذ هکرها به حریم خصوصی آن ها از تایید دو مرحله ای یا به اصطلاح رمز دوم two-step authentication استفاده کنند: درست همانطور که برای جیمیل رمز دوم می گذاریم، و هنگام ورود از طریق اپلیکیشن یا پیامک یک کد به ما داده می شود که در کمتر از چند دقیقه منقضی می شود، یا مثلا برای حساب تلگرام رمز دوم می گذاریم و هنگام ورود به آن روی دستگاه های دیگر از ما آن پسورد را می پرسد.

    تمام این ها به کنار، خرید و فروش ارزهای دیجیتال یا اصلا به طور کلی ترید کردن، ریسک بخصوصی دارد. به قول رومان سوباچفسکی از موسسه مشاوره سرمایه گذاری GVA در کالیفرنیا، نباید تمام منابع و دارایی های خود را در یک نقطه متمرکز کنیم، مگرنه همه چیز را از دست خواهیم داد:

    برای کاهش ریسک سرمایه گذاری، همه پول خود را در یک صرافی خاص نگذارید و به هیچ عنوان دارایی خود را در پلتفرم صرافی ها نگه ندارید. یعنی تنها در صورت نیاز این کار را انجام دهید: هنگام ترید حساب خود را در صرافی شارژ کنید. خرید و فروش مورد نظر را انجام داده، سپس پولتان را بردارید.




    منبع: ارز دیحیتال

    آخرین ویرایش: یکشنبه 19 فروردین 1397 07:24 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • ادمین وب سایت شنبه 18 فروردین 1397 08:18 ب.ظ نظرات ()

    مفهوم و تفاوت الگوریتمهای: اثبات انجام کار و اثبات سهام، در عملیات ماینینگ ارزهای دیجیتال (کریپتو کارنسی ها)


    اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت هاReviewed by محمد آذرنیوار on Jan 1Rating: 5.0
    شاید به تازگی از ایده جدید اتریوم مبنی بر تغییر روش تولید کوین از اثبات انجام کار (PoW) به اثبات سهام (PoS) شنیده باشید. در این مقاله با تفاوت های اصلی این دو روش و چگونگی فرایند اثبات سهام کاملا آشنا خواهید شد.

    اثبات انجام کار (Proof of Work) چیست؟

    اول از همه، با مفاهیم اولیه شروع می‌کنیم.

    اثبات کار در شبکه ارزهای دیجیتال با بلاک چین جدا،‌ مانند بیت کوین،‌ اتریوم، لایت کوین و … یک پروتکل امنیتی است که با هدف بازدارنگی از حملات سایبری مانند حملات دیداس طراحی شده است. در این حملات که یک یا چند کامپیوتر اصلی مورد تهاجم قرار می‌گیرند، با ارسال درخواست های تقلبی و حملات گسترده، شبکه از دسترس خارج می شود. طبق این پروتکل ماینرها با در اختیار قراردادن کامپیوتر خود برای شبکه، نسبت به انجام کاری که انجام می دهند کوین جدید استخراج می شود و به ماینرها تعلق می گیرد.

    مفهوم اثبات انجام کار حتی قبل از بیت کوین هم مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما ساتوشی ناکاموتو ناشناس از این تکنیک در ارز دیجیتال انقلابی خود استفاده کرد که باعث تغییر شکل روش های معمالات سنتی شد.

     

    اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت ها

    اعتماد زدایی و توافق توزیع شده چیست؟

    در سیستم اجماع یافته و به اصطلاح «trustless»، خدمات روی آن سرویس به صورت خودکار و بدون نیاز به واسطه های شخص ثالث،‌در اختیار شما قرارداده می‌شود. مثلا در این سیستم ها اگر قصد ارسال یا دریافت پول را داشته باشید، می توانید بدون نیاز به واسطه ها این کار را به سادگی انجام دهید.

    در روش های سنتی پرداخت،‌ برای ارسال پول باید به شرکت های واسطه مثل بانک ها، ویزا، مسترکارت، پی‌پال و … اعتماد کنید.این واسطه ها اطلاعات خصوصی شما را ثبت می کنند و به تمام مبالغ و دارایی شما دسترسی دارند.

    برای درک بهتر به عنوان مثال اگر در سیستم سنتی، علی قصد ارسال ۱۰۰ دلار پول را به رضا داشته باشد، هر دو مجبورند برای این انتقال به یک نهاد واسطه اعتماد کنند.

    در بیت کوین و سایر ارزهای بلاک چینی هر کس دارای یک کپی از دفترکل بلاک چین است، بنابراین لازم نیست که به کسی اعتماد شود، زیرا اطلاعات توسط رای اکثریت شبکه تایید می شود.

    برای درک بهتر بلاک چین به مقاله «بلاک چین چیست؟» مراجعه کنید و یا ویدیوی فارسی زیر را با دقت مشاهده کنید :

    اثبات کار و استخراج

    اثبات کار یک فرایند است که طی آن افرادی به نام ماینر یا استخراج کننده کامپیوترهای خود را برای حل مسائل ریاضی در اختیار شبکه قرار می دهند و نسبت به فعالیت خود کوین جدید استخراج شده به آن ها تعلق می گیرد. به منظور جلوگیری از ماین شدن همه کوین ها در مدت کوتاه، پروتکل ارزها معمولا به نوعی طراحی می شوند که به صورت خودکار سختی محاسبات بیشتر و بیشتر شود.

    استخراج دو هدف کلی را دنبال می‌کند :

    برای تأیید صحیح بودن یک تراکنش، یا به نوعی جلوگیری از «دوبار خرج کردن» در تراکنش.

    برای ایجاد ارزهای دیجیتال جدید با پاداش معدنچیان برای انجام کار قبلی.

    وقتی قصد ارسال یک تراکنش را دارید، در پشت صحنه، اتفاقات زیر رخ می‌دهد :

    تراکنش ها در چیزهایی به نام بلاک دسته بندی می شوند.

    ماینرها تراکنش های درون بلاک را بررسی و در صورت صحیح بودن،‌ تایید می‌کنند.

    برای انجام این کار، کامپیوترهای ماینر باید یک سری معادلات ریاضی را حل کنند.

    به اولین ماینر که معادله بلاک را حل کند،‌پاداش داده می ‌شود. این پاداش به مرور زمان برای حفظ شبکه تغییر می کند. مثلا تا سال ۲۰۱۴ ،‌این پاداش ۲۵ بیت کوین بود و اکنون که در حال نگارش این مقاله هستیم، ۱۲٫۵ بیت کوین.

    معاملات تأیید شده در بلاک چین عمومی ذخیره می‌شوند.

    این “معادلات ریاضی” یک ویژگی کلیدی دارد: نامتقارن بودن. در حقیقت، کار استخراج یا همان معادلات ریاضی آرام آرام سخت تر و سخت تر می شود.

    تمام ماینرها برای حل زوتر معادلات یک بلاک، همواره با یکدیگر در حال رقابت هستند. وقتی یک ماینر در نهایت راه حل مناسب را پیدا می کند، بلافاصله آن را به تمام شبکه اعلام می‌کند و توسط پروتکل به او پاداش داده خواهد شد.

    اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت ها

    برای مشاهده سایز بزرگ روی تصویر کلیک کنید

    از لحاظ فنی، فرایند استخراج به صورت هش معکوس است : برای ایجاد هش های مختلف از دیتاهای یکسان، شبکه بیت کوین و سایر ارزهای مبتنی بر اثبات کار از نانس ها (nonces) استفاده می‌کنند. نانس یک رشته تصادفی است که برای ایجاد هش های مختلف به داده اضافه می‌شود. تغییر نانس، هش را به طور کلی تغییر می‌دهد.

    اکنون توسعه دهندگان اتریوم قصد دارند که به منظور استخراج منصفانه تر، اثبات کار را با اثبات سهام جایگزین کنند.

    اثبات سهام چیست؟

    اثبات سهام راه متفاوتی برای اعتبارسنجی تراکنش ها با استفاده از توافق جمعی است.

    این هم یک الگوریتم است. هدف آن با اثبات کار مشابه و نحوه انجام آن کاملا متفاوت است.

    ایده اثبات سهام برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در انجمن جهانی بیت کوین تاک مطرح شد. در سال ۲۰۱۲، برای اولین بار در ارز Peercoin از آن استفاده شد و بعد از آن ارزهای دیگری مثل Nxt و Blackcoin از این شیوه بهره بردند.

    بر خلاف الگوریتم اثبات کار، که در آن ماینرها با حل مسائل ریاضی پاداش می گیرند، در اثبات سهام ماینر یک بلاک به طور قطعی انتخاب می شود و هر کسی نسبت به دارایی خود از آن ارز در نگهداری شبکه شریک می‌شود.

    بدون پاداش بلاک

    در این روش تمام واحدهای ارز مورد نظر از قبل استخراج شده است و تعداد آن هرگز تغییر نمی‌کند.
    این بدان معنی است که در سیستم PoS هیچ پاداشی وجود ندارد، بنابراین ماینرها کارمزدهای شبکه را کسب می کنند.

    به همین دلیل، در سیستم اثبات کار به ماینرها فورجر(Forger) هم می گویند.

    چرا اتریوم می خواهد از اثبات سهام استفاده کند؟

    جامعه ی توسعه دهندگان اتریوم و خالق آن، ویتالیک بوترین، قصد دارند برای تغییر الگوریتم از اثبات کار به اثبات سهام، یک هاردفورک ارائه دهند.

    اما علت این تغییر چیست؟

    در یک توافق توزیع شده بر اساس اثبات کار، ماینرها نیاز به انرژی زیادی دارند. با برقی که برای استخراج یک تراکنش بیت کوین استفاده می شود، می توان چند ساعت برق یک خانه را تامین کرد.

    و این هزینه های انرژی که با ارزهای سنتی پرداخت می شود ،منجر به فشار ثابت بر ارزش ارزهای دیجیتال است.

    اخیر در تحقیقی که توسط کارشناسان حوزه انرژی انجام شده، با همین روند تا سال ۲۰۲۰ میزان برق مصرفی تراکنش های بیت کوین با برق مصرفی مردم دانمارک برابر خواهد شد.
    به همین دلیل این روش هم از نظر انرژی و هم از نظر زیست محیطی بسیار کارآمد تر است.

    همچنین پاداش ایجاد یک بلاک جدید متفاوت است:در اثبات کار، ماینر ممکن است ارزهای دیجیتالی را که قبلا صاحب آن نبوده است را استخراج کند. معدنچی ممکن است به طور بالقوه هیچ یک از ارزهای دیجیتالی که معدن دارد، داشته باشد.

    در اثبات سهام، ماینرها یا همان فورجرها از همان ارزی که مالکش هستند استخراج می کنند.

    فورجرها چگونه انتخاب می‌شوند؟

    اگر Casper (پروتکل اجماعی یافته اثبات سهام) اجرا شود، به صورت یک استخر استخراج فعالیت می کند. کاربران می توانند به عنوان فورجر به آن بپیوندند. این فرایند از طریق تابع فراخوانی قرارداد Casper و ارسال اتر یا کوینی که روی اتریوم است اجرا می‌شود. هر کسی با هر مقدار اتریومی که دارد می تواند به این شبکه بپیوندد.

    پاداش هر اعتبارسنجی حدود ۲ الی ۱۵ درصد از سرمایه برآورد شده است اما هنوز تایید شده نیست.

    یک سیستم امن تر؟

    هر سیستم کامپیوتری باید از احتمال حملات هکرها در امان باشد،‌مخصوصا اگر این سیستم مرتبط با خدمات پولی باشد.

    بنابراین، سوال اصلی این است: آیا اثبات سهام امن تر از اثبات کار است؟

    کارشناسان در مورد آن نگران هستند و در میان توسعه دهندگان شک و تردید وجود دارد.

    با استفاده از سیستم اثبات کار، با وجود مشکلات فراوان، واقعا امنیت تضمین شده است. در حقیقت، برنامه ریزی حمله به شبکه اثبات کار بسیار گزاف است و برای سرقت کوین ها نیاز به سرمایه ای بیشتر از ارزش کل ارزها است.

    در شبکه اثبات سهام، حمله سایبری می تواند بسیار ارزان تر تمام شود و نحوه انجام آن ساده تر است.

    برای حل این مسئله، بوترین پروتکل Casper را ایجاد کرد که در آن افراد مشکل ساز حذف می‌شوند.

    نتیجه‌گیری

    با بهرمندی از اثبت سهام، ماینرها مجبور نیستند از قدرت کامپیوترهای خود استفاده کنند، زیرا تنها عوامل موثر بر شانس آن ها، تعداد کوین هایشان است.

    بنابراین مزایای تغییر فرایند از اثبات کار به اثبات سهام :

    اول ) ذخیره انرژی

    دوم ) یک شبکه امن تر: اگر هکر بخواهد ۵۱٪ از کل سکه ها را خریداری کند، به صورت خودکار و کاملا طبیعی، قیمت سریعا افزایش پیدا می کند و نمی توان این کار را انجام داد.

    به این ترتیب، CASPER یک پروتکل سپرده گذاری امن است که به یک سیستم اجماع اقتصادی متکی است. نودها (یا اعتبار سنجان) باید ارزها را به شبکه پرداخت کنند تا بخشی از اجماع در ایجاد بلاک ها باشند. پروتکل Casper نسبت به سرمایه موجود به ماینر یا فورجر پاداش می‌دهد. اگر یک اعتبار سنج،  بلاک “نامعتبر” ایجاد کند، سرمایه اش از دسترسش خارج خواهد شد.



    منبع: ارز دیجیتال



    آخرین ویرایش: چهارشنبه 22 فروردین 1397 03:41 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • ادمین وب سایت شنبه 18 فروردین 1397 08:07 ب.ظ نظرات ()

    کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

    HashFlare

    کلود ماینینگ یا استخراج ابری یک روند استخراج ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین و لایت کوین است که از راه دور قابل کنترل میباشد و معمولا این سرویس توسط شرکتهای استخراج ابری ارائه میشود. این روش مانینگ (استخراج) به ماینرها (کسانی که در استخراج مشارکت میکنند) اجازه میدهد که بتوانند بدون نیاز به مدیریت و نگهداری سخت افزار به کار استخراج بپردازند. از آنجا که این خدمات توسط شرکتهای استخراج ابری ارائه میشود معمولا همراه با یک هزینه و کارمزد همراه است که توسط شرکت ارائه دهنده سرویس از کاربران دریافت میشود. این هزینه و کارمزد بستگی به نوع سرویس و قوانین شرکت ارائه دهنده دارد.

     انواع کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

    استخراج ابری به دو نوع ارائه می شود که می تواند به صورت اجاره دستگاهای استخراج فیزیکی و یا به صورت سرورهای مجازی خصوصی باشد و با نصب نرم افزار استخراج بر روی دستگاه صورت گیرد. بجای اجاره سرور اختصاصی برخی از شرکتها خودشان میزبانی سرورها را به عهده میگیرند و اقدام به فروش هش ریت (نرخ هش) Gh/s میکنند که کاربران میتوانند انتخاب کنند که چه میزان هش ریت میخواهند و همچنین میتوانند مشخص کنند که مدت زمان قرارداد آنها چگونه باشد. از دیگر امکانات این سرویسها این میباشد که امکان واگذاری تمام یا بخشی از هش ریت برای کاربران موجود میباشد. بطور مثال کاربری اقدام به خرید ۵۰۰ Gh/s میکند و پس از مدتی تصمیم میگیرد که تمام یا مثلا ۲۰۰ Gh/s را واگذار کند یا اجاره دهد, این کار توسط برخی از شرکتهای ارائه دهنده امکان پذیر میباشد.

    شرکتهای ارائه دهنده سرویس کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

    این سرویس اولین بار توسط شرکت استخراج ابری CEX.IO در اکتبر سال ۲۰۱۳ ارائه شد و خود را به عنوان اولین شرکت ارائه دهنده خدمات کلود ماینینگ یا استخراج ابری معرفی کرد. امروزه شرکتهای بسیار زیادی تاسیس شده اند که این خدمات را ارائه میدهند. از آنجا تجارتهای نوین و تازه تاسیس همواره همراه با عدم شناخت کافی کاربران همراه میباشد, افراد و شرکتهای متقلب سعی در سواستفاده از این خلا اطلاعتی دارند. استخراج ابری ارزهای دیجیتالی نیز از این قائده مستثنا نیست و در مدت کوتاهی پس از اولین معرفی توسط  CEX.IO در ۲۰۱۳ شرکتهای اسکم (کلاهبرداری) مثل قارچ رشد کردند و پولهای هنگفتی را به جیب زدند. به کاربرانی که تمایل به سرمایه گذاری در این زمینه دارند همواره پیشنهاد میشود که با شناخت کامل دست به انتخاب شرکت و سرمایه گذاری برند یا با کسانی که در این زمینه اطلاعات کافی دارند مشورت کنند.

    HashFlare




    منبع: کوین ایران


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 29 فروردین 1397 05:29 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • ادمین وب سایت شنبه 18 فروردین 1397 04:01 ب.ظ نظرات ()

    رمز ارز یا cryptocurrency به ارز های دیجیتال و یا مجازی گفته می شود که به منظور عمل به عنوان یک وسیله یا واسطه در مبادلات طراحی شده اند.

    برای امنیت و صحت تراکنش ها و همچنین کنترل ایجاد واحد های جدیدی از یک رمز ارز (cryptocurrency) خاص، از تکنیک رمز نگاری استفاده می شود. در اصل، هر رمزارز مقوله ای با تعداد محدود و ثبت شده در یک پایگاه داده یا database است که جز در موارد فراهم آمدن شرایطی ویژه، هیچ فردی توانایی تغییر در آن را ندارد.

    تاریخچه رمزارز (cryptocurrency) 

    what is cryptocurrency رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت نخست)

    در طی پیشرفت های عظیم فناوری در دهه 90 میلادی، تلاش های زیادی برای خلق یک ارز دیجیتال صورت گرفت که در نتیجه آن، سیستم هایی همچون Flooz، Beenz، DigiCash، در بازار گسترش یافتند، اما به صورت غیر قابل اجتنابی با شکست مواجه شدند. دلایل مختلفی برای ناکامی آنان وجود داشت که از میان آن ها می توان به کلاهبرداری، مشکلات مالی و حتی کشمکش های میان کارمندان و روسای شرکت ها اشاره کرد.

    تمام آن سیستم ها، به ویژه از مشی “شخص ثالث مورد اعتماد” پیروی می کردند؛ به این معنی که شرکت های پشتیبان این سیستم ها، تایید و تسهیل تراکنش ها را به عهده داشتند. به دلیل عدم موفقیت این شرکت ها، ایجاد یک سیستم پولی دیجیتال تا مدت ها به عنوان یک هدف تحقق نیافتنی تلقی می شد.

    بعد ها در اوایل سال 2009، یک برنامه نویس، یا به عبارتی یک گروه برنامه نویس ناشناس با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو، بیت کوین را معرفی کردند. ساتوشی، بیت کوین را یک “سیستم پولی الکترونیکی همتا به همتا” توصیف کرد. این سیستم کاملا غیر متمرکز است، بدین معنی که وابسته و مربوط به هیچ سروری نیست، و هیچ قدرت مرکزی آن را کنترل نمی کند. این مفهوم شباهت زیادی به شبکه های همتا به همتا در به اشتراک گذاری فایل ها دارد.

    ساتوشی ناکاموتو کیست؟

    راهکار های ثبت معاملات در سیستم های مالی

    یکی از مهم ترین مشکلاتی که شبکه های پولی، نیازمند حل آن هستند، مقوله “دو بار خرج کردن” (double-spending) می باشد. این یک روش متقلبانه برای خرج کردن دوباره یک مبلغ مشخص است ( وجه یا مقدار مشخصی پول الکترونیکی بیش از یک بار خرج یا مصرف شود، مانند این که کسی یک زمین را هم زمان به دو نفر بفروشد). راه حل سنتی، یک شخص ثالث مورد اعتماد (سرور مرکزی) است که گزارشات ترازها و تراکنش ها را نگهداری کند. هرچند، این روش  همواره مستلزم وجود کسی است که اساسا کنترل منابع مالی و جزئیات تمام اطلاعات شخصی شما در اختیارش باشد.

    در یک شبکه غیر متمرکز مانند بیت کوین، تک تک اعضای شبکه، لازم است این کار را انجام دهند. این امر از طریق بلاکچین – یک دفتر کل عمومی از تمامی تراکنش های داخل شبکه که قابل دسترس برای همه است- صورت می گیرد. در نتیجه کلیه افراد درون شبکه، توانایی مشاهده کلیه تراز حساب ها را خواهند داشت.

    هر تراکنش، یک فایل حاوی کلیدهای عمومی ارسال کننده و دریافت کننده ( آدرس های کیف پول) و میزان کوین منتقل شده می باشد. همچنین لازم است تا ارسال کننده، این تراکنش را توسط کلید خصوصی خود، امضا (تایید) کند. همه این ها بر پایه رمز نگاری می باشد. در نهایت، این تراکنش در شبکه منتشر می شود، اما نیاز است که در ابتدا به تایید برسد.

    نحوه ثبت داده های تراکنش در بلاکچین

    blockchain رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت نخست)

    در یک شبکه رمز ارز (cryptocurrency)، تنها استخراج کننده ها هستند که از طریق حل یک پازل رمز نگارانه، قادر به تایید تراکنش ها هستند. استخراج کننده یا همان ماینر ها، تراکنش ها را به دست گرفته و پس از تایید مشروعیت، آن ها را در طول شبکه پخش می کنند.

    پس از آن، هر گره از شبکه، آن را به پایگاه داده خود اضافه می کند. به محض این که یک تراکنش تایید می شود، غیر قابل جعل و برگشت ناپذیر می گردد و استخراج کننده، یک پاداش بعلاوه کارمزد تراکنش را دریافت می کند.

    اساساً هر شبکه رمز ارز (cryptocurrency) بر پایه توافق یا اجماع کامل همه شرکت کنندگان در مورد مشروعیت تراز ها و تراکنش ها شکل می گیرد. در صورتی که گره های شبکه با یک تسویه و تراز منفرد موافق نباشند، این سیستم از اساس نقض می گردد. هر چند قوانین از پیش ساخته و برنامه ریزی شده زیادی در شبکه وجود دارند که مانع از وقوع این اتفاق می شوند.

    دلیل اطلاق نام «رمز ارز» (cryptocurrency) این است که فرایند تبعیت از اجماع یا توافق جمعی، توسط رمز گذاری های قوی تضمین شده است. این موضوع به همراه کلیه عوامل ذکر شده دیگر، تعابیر “اشخاص ثالث” و “اعتماد به یک سیستم مرکزی” را به مفاهیمی کاملا حشو و زائد تبدیل می کند.

    مقاله مرتبط:

    رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

    بیت کوین (bitcoin) ، رمزارز و بلاکچین به زبان ساده


    برچسب های بیشتر:

    Bitcoin ،blockchain، BTC، cryptocurrency، Decent ،ethereum، آلت کوین، آلتکوین، ارز رمزنگاری شده چیست؟، استخراج بیت‌کوین بیت کوین چیست ؟ ،ارزهای دیجیتالی، ارز دیجیتال، بلاک چین، بلاکچین، بیتکوین، رمزارز چیست؟ ، رمزارز ها


    منبع: کوین ایران



    آخرین ویرایش: شنبه 18 فروردین 1397 04:50 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • ادمین وب سایت چهارشنبه 15 فروردین 1397 06:09 ب.ظ نظرات ()
    ماین کردن بیت‌کوین آن‌قدر محبوب و زیاد شده است که همین چند روز پیش شنیدیم که انرژی مورد نیاز آن، از مجموعه ده‌ها کشور بیشتر است. ماین کردن واحد‌های پولی دیجیتالی نیازمند سخت‌افزاری قدرتمند است؛ یعنی کسانی که می‌خواهند بیت‌کوین ماین کنند باید به فکر پرداخت هزینه‌های آن هم باشند.

    با تسلا مدل اس بیت‌کوین ماین می‌کنند

    یک ماینر اخیرا از سخت‌افزاری عجیب و غریب برای ماین کردن استفاده کرده است: یک خودروی تسلا مدل اس. استفاده از این خودروی الکتریکی برای ماین کردن، اساسا این حرکت را بسیار سبز می‌کند. بد نیست به این موضوع هم اشاره کنیم که صاحب این تسلا مدل اس حتی لازم نیست هزینه‌های انرژی لازم این خودرو را بپردازد، چون شارژ کردن آن توسط ایستگاه‌های سوپرشارژ تسلا رایگان است. یعنی تنها هزینه‌ای که شده است، هزینه‌ی خود خودرو است؛ که البته اصلا کم نیست.

    Tesla Model S bitcoin mining

    استفاده از خودرو برای ماین کردند، مشکلاتی هم دارد. چون همیشه باتری‌های خودرو در حال استفاده است، عمر آن‌ها کاهش پیدا می‌کند. ایستگاه‌های سوپرشارژ تسلا هم اساسا برای چنین کارهایی ساخته نشده‌اند و با اینکه تسلا نمی‌تواند جلوی کسی را بگیرد، ولی از نظر اخلاقی استفاده از سوپرشارژهای تسلا برای ماین واحدهای پولی دیجیتال کار درستی به نظر نمی‌رسد.


    منبع: Ubergizmo

    منبع ترجمه پارسی: دیجی کالا مگ



    آخرین ویرایش: چهارشنبه 15 فروردین 1397 06:13 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 2 1 2